Czy zdarzyło Ci się kiedyś poczuć, że wszyscy patrzą… ale nikt tak naprawdę nie rozumie, co dzieje się z Twoim dzieckiem?
Jeśli zostaniesz tu do końca, może poczujesz lekką ulgę. Może zobaczysz swoją codzienność z innej perspektywy. Może po prostu przestaniesz być dla siebie aż tak surowa czy surowy.
Wyobraź sobie zwykłą sytuację. Sklep, zakupy, kolejka. Nic specjalnego. Trochę głośno, trochę ciasno, światła mocniejsze niż powinny być. Ludzie się spieszą, ktoś coś mówi, ktoś przesuwa wózek, ktoś wzdycha. Dla większości to po prostu zwykły dzień.
Dla Twojego dziecka to może być już granica wytrzymałości.
Nagle wszystko się zmienia. Płacz, krzyk, ręce na uszach, próba ucieczki od świata, który stał się za głośny, za jasny, za intensywny. Ty stoisz pośrodku tego wszystkiego, próbując jednocześnie pomóc dziecku, zebrać myśli i… udźwignąć spojrzenia innych.
One pojawiają się natychmiast.
Czuć je na plecach. Czuć je w powietrzu. Czasem są tylko spojrzeniem, czasem cichym komentarzem. I choć nikt nie zna Waszej historii, bardzo łatwo przychodzi ocena. „Co za zachowanie”. „Co za rodzice”.
Ty wiesz, że to nieprawda.
Wiesz, że twoje dziecko nie robi tego specjalnie. Że to nie jest scena ani wymuszanie. To moment, w którym jego system nerwowy po prostu się przeciążył. Za dużo bodźców, za dużo emocji, za dużo wszystkiego naraz. I nie ma już gdzie tego upchnąć.
W takich chwilach dziecko nie wybiera reakcji. Ono ją przeżywa.
Tylko że razem z nim przeżywasz to też Ty. Bezradność, napięcie, czasem wstyd, który pojawia się mimo że wiesz, że nie powinno go tam być. I ogromną potrzebę, żeby ochronić swoje dziecko — nie tylko przed hałasem, ale też przed oceną.
To trudne. Bardzo trudne.
Oprócz bycia wsparciem dla dziecka, próbujesz też utrzymać się na powierzchni. Być spokojna, ogarnięta, „dobra”. A przecież masz prawo czuć zmęczenie. Masz prawo mieć dość. Masz prawo nie wiedzieć, co w danym momencie zrobić.
I wiesz co? To nie odbiera Ci tego, jak wspaniałym jesteś rodzicem.
Wręcz przeciwnie.
To, że jesteś obok, że nie uciekasz, że trwasz z dzieckiem w tym chaosie — to jest ogromna siła. Nawet jeśli z zewnątrz tego nie widać. Nawet jeśli ktoś patrzy i myśli coś zupełnie innego.
Prawda jest taka, że robisz najwięcej, jak potrafisz w danym momencie. Twoje dziecko właśnie tego potrzebuje — nie perfekcji, tylko obecności.
Może kiedyś ktoś obok, widząc taką sytuację, zamiast ocenić, zatrzyma się na chwilę i pomyśli: „to musi być trudne”. Może pojawi się więcej zrozumienia, trochę więcej czułości, trochę mniej szybkich wniosków.
Do tego czasu dobrze, żebyśmy dawali je też sami sobie.
Jeśli znasz ten moment — ten sklep, tę kolejkę, ten napór spojrzeń i emocji — pamiętaj: nie jesteś w tym sam. Naprawdę, mimo wszystko, robisz dobrą robotę.
#autyzm #spektrumautyzmu #neuroróżnorodność #emocjedziecka #wsparcierodziców #empatia